Posty

Gdzie dziś są wiara, nadzieja i miłość?

Obraz
  Zawsze dziękujemy Bogu (...) pomni przed Bogiem i Ojcem naszym na wasze dzieło wiary, na trud miłości i na wytrwałą nadzieję w Panu naszym, Jezusie Chrystusie.   1 Tes 1, 2-3  Wiara, nadzieja, miłość...  Wydawać by się mogło, że to takie słowa, które spowszedniały, że niewiele już znaczą.  Ale tylko wiara w Boga, nadzieja, że będzie lepiej i miłość do Boga i drugiej osoby sprawiają, że człowiek się nie poddaje, nie upada na duchu, tylko chce się podnosić z grzechów i z "beznadziejnej" sytuacji, w której się znalazł.  Czemu słowo "beznadziejna" w cudzysłowie? Bo dla chrześcijanina sytuacja nigdy nie jest beznadziejna, zawsze w sobie ma nadzieję zbawienia. Więc nawet jeśli tu nam coś nie wychodzi czy nie idzie po naszej myśli to zawsze pomyślmy o tym, że w Niebie będziemy spełnieni.  Czy to przygnębiająca myśl, że dopiero po śmierci będziemy mieć spokój od problemów?  Myślę, że początkowo tak może być, ale kiedy zawierzymy Bogu nasze życie, zaufam...

Kilka słów o miłości...

Dawno już nic tu nie napisałam... Mam wrażenie, że prowadzenie bloga umarło jakoś śmiercią naturalną. W ogóle o tym nie pamiętałam, żeby dodawać posty. Nawet jeśli miałam świadomość, że nikt tego nie czyta, to przecież miałam to robić przede wszystkim dla siebie, żeby lepiej się zagłębiać w czytania liturgiczne. Ale jak to już u mnie jest mam słomiany zapał - chęci początkowo u mnie nie brakuje, ale potem niestety wygrywa lenistwo. Wiele się u mnie zmieniło w życiu. Spotkało mnie wiele dobra od ludzi, których Bóg postawił na mojej drodze. Mogłam lepiej zrozumieć siebie. I wreszcie po tylu latach czekania Bóg obdarzył mnie łaską miłości - spotkałam mężczyznę, z którym chcę iść przez życie i razem doprowadzić się do zbawienia. Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha zadawać będziecie śmierć popędom ciała – będziecie żyli. Rz 8, 12-13  Kiedy wczo...

Wytrwałość...

Obraz
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać  Łk 18, 1  Modlić się i nie ustawać...  Niby takie proste, a takie trudne.  Człowiek już taki jest, że jeśli nie widzi efektu swojej pracy to się zniechęca. To dotyczy także modlitwy - jeśli nie widzi efektu - spełnienia przez Boga jego prośby to przestaje prosić.  Nie, żebym mówiła jakiś ogólny przykład, sama też tak mam... A dziś Jezus podkreśla, że jeśli wytrwamy ten okres próby to zostaniemy wysłuchani.  Nie wszystko dostanie się od razu, na tacy. Na pewne rzeczy trzeba poczekać, trzeba do nich dojrzeć... 

Wdzięczność

Obraz
«Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?»   Łk 17, 17-18  Dziesięciu trędowatych prosiło Jezusa o uzdrowienie. Jezus wysłał ich, by pokazali się kapłanom, czyli by kapłani sprawdzili, czy są oni już zdrowi i czy mogą wrócić do społeczeństwa. W drodze do kapłanów zauważyli, że są zdrowi. 9 z nich szło dalej, by pokazać się kapłanom i by nie być już zamkniętym poza nawias społeczeństwa. Tylko jeden z nich, Samarytanin wrócił do Jezusa by Mu podziękować za uzdrowienie.  Czytając ten tekst oskarżamy tych 9 trędowatych za to, że nie zawrócili, by podziękować, tylko parli naprzód, by jak najszybciej okazać się zdrowym w oczach ludzi.  Ale sami jak postępujemy?  Gdy nasze modlitwy zostają wysłuchane, może nie w tak spektakularny sposób jak byśmy chcieli, to zapominamy o wdzięczności. Idziemy dalej ze swoim życiem, nie oglądamy się za siebie.  ...

Kto jest moim bliźnim

Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: «A kto jest moim bliźnim?»  Łk 10, 29  Będziesz miłował Pana Boga swego (...), a bliźniego swego jak siebie samego.  Tyle razy mówiliśmy te słowa ucząc się modlitw z Małego Katechizmu i w czasie pacierza.  No właśnie tyle razy je powtarzaliśmy, że stały się wyświechtanym frazesem, niewiele znaczącym w "prawdziwym" życiu.  Nie dość, że zwykle siebie traktujemy ostro, to bliźnich też byśmy tak traktowali. To jeszcze szukamy wymówki, że może nie wszyscy są moimi bliźnimi. Może moim bliźnim dla mnie są członkowie mojej rodziny, moi sąsiedzi. Ale ktoś kogo widzę pierwszy raz w życiu już nie, Pan Żul spod sklepu nie jest dla mnie bliźnim.  Często ze wstrętem patrzymy na takich ludzi, myślimy, że sami sobie zgotowali ten los, sami się zeszmacili. Ale to nas nie zwalnia z szacunku do nich.  "Łatwo powiedzieć". Faktycznie, łatwo powiedzieć. Bo kiedy sama widzę takiego pijaczka czy żula to tylko szukam...

Samotność

Jak długo, Panie, mam wzywać pomocy – a Ty nie wysłuchujesz? Wołam do Ciebie: Na pomoc! – a Ty nie wysłuchujesz.  Ha 1,2 To wołanie idealnie oddaje moją sytuację. Też wołam do Boga, a On nie wysłuchuje. Tyle lat już kieruje do Niego prośbę, czasem z większą, czasem z mniejszą nadzieją na bycie wysłuchanym. Przecież stworzył Bóg człowieka: stworzył go jako mężczyznę i niewiastę. I pierwszym podstawowym powołaniem człowieka jest powołanie do małżeństwa.  Tyle lat czekam na to by kogoś spotkać, by zbudować relację i stworzyć związek.  Gdy wczoraj czytałam ten tekst dzisiejszej liturgii słowa poczułam, że najwyższy czas coś zrobić. Albo zacząć szukać w Internecie, albo pogodzić się z samotnością i zacząć kochać to życie, które mam.  Potrzebowałam słowa pokrzepienia. W takiej sytuacji poza Pismem Świętym czytam literaturę chrześcijańską: o. Adama Szustaka, Sheilę Walsh. Ale wczoraj stwierdziłam, że sięgnę po ks. Jana Twardowskiego.  I na jaki wiersz trafiłam? ...

Takie tam pierdolety

"My wszyscy byliśmy skalani,  a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata" Iz 64,5  Wiem, że to nie jest cytat z dzisiejszych czytań. Ale chciałam wstawić coś co będzie odpowiadało mojemu samopoczuciu.  Czyny jak skrwawiona szmata. U Żydów to coś najgorszego, krew była dla nich nieczysta, sprawiała, że człowiek, który miał z nią kontakt był wyłączony na jakiś czas ze wspólnoty.  A tu autor natchniony pisze, że wszystkie dobre czyny były jak skrwawiona szmata, czyli się nie liczyły, a wręcz stawały się złem.  Ja się czuję jak wymięta szmata. To prawie to samo. Ściera, która nic nie robi. Nie przynosi pożytku. Przez krótki czas dawała z siebie wszystko, a teraz tylko leży i nic nie robi.  Tak właśnie wygląda mój urlop. Nic nie robię. Nic. Nnnniiiccc....  Czasem przychodzi mi myśl, że mogłabym coś porobić, ale po co? Zaraz ktoś to skrytykuje, albo wyśmieje. Lepiej nic nie robić.  W takim teraz jestem nastroju. Mam nadzieję, że się...

Powołanie do samotności?

Dziś w mojej parafii niedziela powołań. Krótkie słowo po Ewangelii (bo nie można tego nazwać homilią, ani kazaniem) wygłosił kleryk Arcybiskupiego Seminarium w Poznaniu. Wiadomo, że kiedy przychodzi kleryk będzie mówić o powołaniu. Nie mam nic przeciwko, rozumiem też, że dopiero się uczą i jeszcze są w ich mowie pewne niedociągnięcia. Nie można im za to zarzucić braku zaangażowania. Co mnie wzburzyło w słowach tego alumna? To, że sprowadził powołanie człowieka do trzech płaszczyzn (oczywiście tych ziemskich, bo podkreślił, że wszyscy jesteśmy powołani do świętości), z których dla mnie jedna z nich nie jest powołaniem. Powiedział o powołaniu do kapłaństwa, małżeństwa i samotności. Raz, że kolejność jest zdecydowanie odwrócona - w pierwszej kolejności człowiek jest powołany do małżeństwa, a w wyjątkowych przypadkach Bóg wybiera sobie kogoś do Jego służby. Dwa - i co najważniejsze - nie ma powołania do samotności! Jak Bóg mógłby być tak okrutny, by czyjąś drogę życiową wskazać ...

Ty też jesteś grzesznikiem

I Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz  J 8,11  Dobrze znamy dzisiejszą Ewangelię. Tyle razy już ją słyszeliśmy. Prawie na pamięć znamy jej słowa, wiemy co za chwilę się wydarzy.  No właśnie... Czy do końca na pewno ją znamy, czy ją rozumiemy?  Może to dla nas tylko jedna z wielu przypowieści o miłosierdziu Jezusa i jednocześnie Jego mądrości.  Może to dla nas przestroga, by nie naśladować kobiety cudzołożnej.  Ale pewnie większość myśli, że to była prostytutka, że to jej wina, że zasłużyła na karę, jeśli nie na kamienowanie, to chociaż na publiczne potępienie.  A tu niespodzianka! Jezus nie wydaje na nią wyroku, ani jej nie potępia, ani jej nie broni. Po prostu wskazuje, że każdy człowiek jest grzeszny, nie może więc oceniać innych. Tylko Bóg może oceniać.  A my co robimy? Na każdym kroku oceniamy drugiego człowieka, potępiamy go za jego grzechy, zapominając o własnych słabościach.  Przyjrzyjmy się dla odmiany sobi...

Czas stać się dorosłym człowiekiem

Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne.  1 Kor 13, 11 Hymn o miłości Św. Pawła. Kojarzymy go głównie z czytaniem w czasie liturgii ślubnej. Singlom często ten tekst kojarzy się z tym czego im brak - czyli z miłością drugiego człowieka.  Ale hymn o miłości to nie ta miłość ziemska, ale przede wszystkim miłość Boga do człowieka i człowieka do Boga. To coś czego każdy z nas doświadcza, o ile nie zamknie swojego serca przed Bogiem.  Kiedy czytam lub słyszę ten tekst jest to dla mnie wezwanie jaka ma być moja miłość względem Boga, a jaka często nie jest. Bo przecież często brak mi cierpliwości w modlitwach, w prośbach.  Ale dziś szczególnie przemawia do mnie krótki fragment, nad którym większość przechodzi obojętnie słysząc o miłości.  " Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbył...

Początek adwentu - początek nowego życia

Łk 21, 36 Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie (...) Nie mam czasu, teraz nie mogę, jestem zajęta, muszę się przygotować... Potrafimy znaleźć tyle wymówek, żeby się usprawiedliwić dlatego, że się nie modlimy. A modlitwa nadaje naszemu życiu sens, pozwala się zatrzymać w tym pędzie życia, odetchnąć i oderwać się od problemów. Daje nam tyle dobra, tyle łask, a tak od niej uciekamy. Ja też uciekałam. Ale już nie chcę. Ten adwent będzie okresem w którym zmienię modlitwę z trudnego obowiązku w sens mojego życia.

Sacrum i profanum, prawdziwe życie

Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam. Blisko jest Ten, który mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do mnie! Oto Pan Bóg mnie wspomaga. Któż mnie potępi? Iz 50, 5-9 Kiedy wsłuchujemy się w Słowo Boże czujemy pokój w sercu, bliskość Boga. Nawet kiedy czytamy o bólu i cierpieniu. Bo to wszystko jest nam bliskie. Czujemy głęboką więź z Bogiem kiedy się modlimy. Potrafimy się tak skupić na rozmowie z Nim, że potrafimy się odciąć od tego, co dzieje się wokół nas.  Ale kiedy kończymy modlitwę i wracamy do "rzeczywistości" (w cudzysłowie, bo co to za rzeczywistość bez Boga), do zwykłego życia codziennego to żyjemy jakby bez Bog...

W słabości jesteśmy bliżej Boga

«Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali»(...).  Albowiem ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny.  2 Kor 12, 9.10 Pan Bóg obdarza nas niezmierzoną wielością łask. Ale nie robi tego by nas przytłoczyć, czy nad nami zapanować. On pragnie, byśmy sami przyszli do Niego. Dlatego, gdy sądzimy, że bez łaski Boga nie damy rady On jakby nam ich odmawia. Bo wie, że gdybyśmy ją otrzymali, to niczego byśmy się nie nauczyli. A dzięki naszym słabościom i ich pokonywaniu odkrywamy obecność Boga w naszym życiu.  Tak też było ze św. Pawłem, czuł on się niegodny roli, którą powierzył mu Bóg, a do tego przyszła choroba, która sprawiała, że czuł się jeszcze słabszy. Paweł prosił o pomoc Boga. A On mu odpowiedział, że wystarczy mu to co już otrzymał od Boga, oraz że dzięki swojej słabości będzie silniejszy. Paradoks? Tak się wydaje. Ale w życiu duchowym nic nie jest oczywiste. Przecież wiemy, że później św. Paweł był świetnym nauczycielem, głosicielem Słowa Bożeg...

Widzieć, wiedzieć, wierzyć...

Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy. Mamy jednak nadzieję i chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana. Dlatego też staramy się Jemu podobać, czy to gdy z Nim, czy gdy z daleka od Niego jesteśmy. Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre. 2 Kor 5, 7-10 Wiara nie jest prosta. Nie mamy namacalnych dowodów. Te, które mamy nie są w 100% przekonujące. Gdyby tak było, to wszyscy niewierzący natychmiast by uwierzyli. Ale te "dowody" - cuda i znaki, które się dokonywały i dokonują muszą rodzić wątpliwości, że nie możliwe, żeby istniał tylko świat materialny. Musi być jakaś duchowość.  Wiedzieli to już poganie, którzy wierzyli, że za siłą wiatru, czy za słońcem stoi jakieś bóstwo.  My wiemy, że to wszystko to dzieło Boga. Że wszystkie cuda, które działy się na przestrzeni wieków działy się za Jego przyczyną.  To wszystko mówi nam wiara. Wiara,...

Życie wbrew Bogu

 Wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego  Mk 3, 28-29 Często Jezus jest dla nas kimś, kto zawsze przebacza, zawsze jest miłosierny. Taki dobrotliwy wujek.  A dzisiejsza Ewangelia pokazuje, że to nie jest tak, że Bóg przebaczy nam wszystko. Oczywiście, może tak zrobić, o ile będziemy pragnęli powrotu do Boga, mimo naszych upadków ciągle Go kochamy. A grzech przeciw Duchowi Świętemu polega na tym, że człowiek odwraca się od Boga, nie wierzy w Jego wybaczenie, sądzi, że Bóg nie odpuszcza człowiekowi grzechów, tylko czeka na jego potknięcie. Grzech ten to nic innego, jak postawienie siebie za boga - uznawanie, że tylko "ja mam rację", Kościół źle naucza, Jezus się myli. W ogóle wszyscy źle myślą, tylko ja znam prawdę" .  Wybaczenie ze strony Boga jest możliwe o ile człowiek chce tego przebaczania. Bo Bóg...

Decyzje i ich konsekwencje

Zewsząd cierpienia znosimy, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. 2 Kor 4, 8-9 Łatwo popaść w przygnębienie, zniechęcenie. Nie jest trudno zejść z prawej drogi bojąc się prześladowań, wyśmiewania.  Ale czy strach ma nad nami panować? To my powinniśmy umieć zapanować nad strachem i go poskromić.  Każda decyzja, jak błaha by nie była pociąga za sobą konsekwencje, z którymi musimy się zmierzyć. Choćby czekając na przystanku na tramwaj możemy podjąć decyzję, czy czekamy na konkretny tramwaj, czy podjedziemy jakimkolwiek, czy podejdziemy jeden przystanek. Głupota? Ale każda decyzja sprawia, że musimy ponieść jej konsekwencje. Skoro czekamy na konkretny tramwaj, a on długo nie przyjeżdża - musimy długo czekać. Jeśli podjedziemy innym tramwajem może będziemy jechać w tłoku. Jeśli podejdziemy jeden przystanek, to może akurat w tym momencie na...

"Jestem z wami"

A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami:  «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».  Mt 28, 17-20 Apostołowie po zmartwychwstaniu Jezusa spotykają się z Nim w Galilei.  Takie spotkanie jest czymś wyjątkowym. Powinno więc być chyba pełne uwielbienia i zawierzenia Jezusowi. Ale takie nie jest, a przynajmniej nie dla wszystkich.  Niektórzy bowiem z nich wątpili.  Co poddawali wątpliwościom? Nie wiemy. Możemy się tylko domyślać.  Może tak jak dzisiaj niektórzy nie rozumieją jak się to mogło stać, tak i oni nie mogli tego pojąć, że nawet Jezus, który się im ukazuje nie mógł ich przekonać.  Na to Jezus przedstawia im się jako ten, który ma władzę i ...

Zesłanie Ducha Świętego

Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie.  Ga 5, 22 Każdy z nas na chrzcie otrzymał zadatek Ducha Świętego, na bierzmowaniu w pełni zostaliśmy napełnieni Duchem Świętym. Czy pamiętamy o tych ważnych wydarzeniach w naszym życiu? One nie zdarzyły się kiedyś tam i minęły. One stale na nas oddziałują. Ciągle możemy czerpać z owoców tych sakramentów. Musimy tylko chcieć.  Oddajmy się w opiekę Ducha Świętego a zobaczymy jak inaczej możemy patrzeć na siebie, na innych, na świat.  Nie musimy już wszystkiego widzieć w czarnych barwach. A patrzeć na innych z miłością i łagodnością.

Wniebowstąpienie

Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić. On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, aby przysposobili świętych do wykonywania posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa. Ef 4, 10-13 Dziś uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.  Czy ktoś w ogóle o tym wiedział, że wypada to akurat dzisiaj?  To święto ruchome, więc nie kojarzy się nam z konkretną datą. Ale wydaje mi się, że jest nieco niedoceniane.  Bo jest w niedzielę, więc i tak idzie się do kościoła. Jedyne co nam przypomina o święcie to czytania i może inne pieśni.  Wniebowstąpienie, jaki pisze św. Paweł pokazuje nam prawdę, że Jezus zszedł na ziemię, to działał i nauczał, by później móc wrócić na Niebiosa.  Ale to nie jest tylko piękny o...

Miłość i prawo

Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna. J 15, 9-11 Przykazania i miłość. W ogóle nie pasuje, żeby to połączyć. Jak to w ogóle możliwe? Przykazania, to przecież zakazy i nakazy, które ciężko przestrzegać. A miłość to takie fajne uczucie.  Jezus pokazuje, że te dwie sfery ściśle się ze sobą łączą. Miłość jest podstawą do wypełniania przykazań. Bo jeśli skupimy się tylko na przykazaniach, to będzie z naszej strony formalizm, trzymanie się bezdusznego prawa. Jeśli będziemy tylko żyć miłością możemy popaść w drugą skrajność i będziemy żyć wolnością absolutną, doprowadzimy do swawoli i grzechu.  Trzeba znaleźć złoty środek. Tą drogę pokazuje nam Jezus. Jeśli będziemy przestrzegać przykazań będziemy trwać w miło...