Posty

9.08.2017

Panny roztropne i nierozsądne Królestwo niebieskie podobne jest do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie oblubieńca. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy się oblubieniec opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły Mt 25, 1-5 Ta przypowieść zawsze kojarzy mi się z dzieciństwem. Pamiętam, jak słuchałam jej w kościele będąc dzieckiem, na tzw. Mszy dziecięcej. Jak kapłan tłumaczył, że trzeba być zawsze przygotowanym na przyjście Oblubieńca – czyli Jezusa. Patrzył na dziewczynki i mówił, że mają być w życiu pannami roztropnymi. Teraz dawno już nie słyszałam tej przypowieści czytanej w kościele. Panna roztropna… Kim ona jest?… Jak ma żyć?… Kiedy ona będzie czekać na swojego oblubieńca?… Czasem nie dostajemy odpowiedzi na pytania, które nas nurtują. Ale kiedy będziemy kroczyć drogą wiary, w końcu dojdziemy do punktu, w...

8.08.2017

Zarządzanie czasem Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić.  Mt 14, 22-23 Wczoraj czytaliśmy fragment Ewangelii, o tym, że Jezus mimo, że chciał być sam nie odesłał tłumów, bo widział, że potrzebują pomocy. Dziś czytamy dalszy fragment. Gdy już im pomógł, duchowo i fizycznie – nauczał ich i nakarmił chlebem, odprawił tłumy. Widzimy więc, że Jezus nie odesłał ludzi, gdy byli w potrzebie. Ale najpierw zadbał o nich, a później odszedł sam by się modlić. Sami, gdy pomagamy nie możemy zapominać o sobie. Pomoc innym – tak, zaharowywanie się – nie. Musimy umieć zarządzać czasem, wydzielać czas dla innych i dla siebie. Matka, która cały dzień zajmuje się swoimi dziećmi musi mieć też chwilę dla siebie, w czasie którym się uspokoi, przemyśli różne sytuacje, zrelaksuje się. Ale troskliwa matka, nie zamknie się w łazience, żeby w...

7.08.2017

Samotność vs. towarzystwo Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na pustkowie, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych.  Mt 14, 13-14 Jezusa często postrzegamy jako wiecznie uśmiechniętego, spokojnego, cichego. Nauczyciela, który nauczał tłumy. Dziś widzimy Go nie tylko jako Boga, który uzdrawia czy poucza. Dziś widzimy, że On także cierpi. Po tym, gdy dowiedział się o śmierci swojego kuzyna i przyjaciela – Jana Chrzciciela chciał się oddalić od tłumów i być sam. My też czasem przeżywamy w naszym życiu sytuacje, które sprawiają, że chcemy być sami i w spokoju wszystko przemyśleć. Ale czasem jest to luksus, na który nie możemy sobie pozwolić, bo inni ludzie na nas liczą i potrzebują naszej pomocy. Nie powinniśmy wtedy reagować złością i obrażać się, chociaż jest to ludzka reakcja. Bierzmy przykład z Jezusa – zlitujmy się nad in...

6.08.2017

Zachowanie wobec rzeczy niezwykłych Tam przemienił się wobec nich: Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza».  Mt 17, 2-4 W obliczu rzeczy, których nigdy nie doświadczyliśmy nie wiemy jak się zachować. Czasem pleciemy rzeczy bezsensowne – tak jak Piotr, który chciał rozbijać namioty dla Jezusa, Mojżesza i Eliasza. Czasem dostajemy słowotoku i drżącym głosem opowiadamy innym o tym wydarzeniu, którego byliśmy świadkami. Jakikolwiek by nie był sposób naszej reakcji, to ważne, że cokolwiek czujemy. Że nie przechodzimy obojętnie wobec wielkich rzeczy. Starajmy się by nasz entuzjazm nie opadł, byśmy potrafili odgonić wątpliwości, jeśli takie nadejdą. Sama doświadczyłam szczególnej bliskości z Bogiem, ze wspólnotą, gdy byłam ...

5.08.2017

Strach ma wielkie oczy W owym czasie doszła do uszu tetrarchy Heroda wieść o Jezusie. I rzekł do swych dworzan: «To Jan Chrzciciel. On powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze w nim działają». Mt 14, 1-2 Heroda gryzły wyrzuty sumienia, dlatego przyszła mu na myśl dziwna teoria o tym, że Jan Chrzciciel ożył i teraz działa jako Jezus. Bezsensowna myśl. Ale zrodziła się w jego głowie. My też czasem wyciągamy dziwne wnioski, gdy czujemy wyrzuty sumienia. Wszystko co wokół nas się dzieje postrzegamy jako przerażające. Wyolbrzymiamy rzeczy, które się wokół nas dzieją, a drobiazgi, które normalnie by nas nie obeszły urastają do rangi olbrzymich obciążeń.

4.08.2017

Uwierz w siebie i w innych „Skąd u Niego ta mądrość i cuda? Czyż nie jest On synem cieśli?” (…) I powątpiewali o Nim Mt 13, 54-55. 57 Ludzie wątpili w to czego dokonuje i co głosi Jezus, bo Go znali. Wiedzieli, że pochodzi z rodziny ubogiej, słabo wykształconej. Zamiast zachwycić się tym, że człowiek prosty głosi mądrości oceniali Go krytycznie i nie wierzyli w Niego, ani w to co mówi. My też tak oceniamy innych. Wątpimy w ich możliwości i zdolności. Ciężko nam uwierzyć, że ludzie których spotykamy na ulicy mogą nam przybliżyć Boga. Ale nie wierzymy również w siebie. Uważamy, że nie mamy pochodzenia, wykształcenia, przygotowania do głoszenia Słowa Bożego. Do tego nie trzeba wiedzy, doświadczenia czy wykształcenia. Wystarczą chęci. Nie możemy wątpić w siebie, skoro Bóg w nas uwierzył i nas powołał do tego zadania.

3.08.2017

Wstać z kanapy Dusza moja stęskniona pragnie przedsionków Pańskich, serce moje i ciało radośnie wołają do Boga żywego. Ps 84, 3 Od dłuższego czasu czuję, że niedzielna Msza Święta to dla mnie za mało. Że muszę częściej chodzić do kościoła. Czy tak robiłam? Oczywiście, że nie  :-( Bo robiłam nadgodziny i nie miałam kiedy iść, bo byłam padnięta, wymęczona psychicznie i fizycznie pracą. Ale to, że nie zwlekłam się z kanapy jeszcze bardziej mnie dołowało. Wiem, że gdyby, nawet ledwo się dotaczając, dotarłabym do kościoła, to wychodziłabym z niego pełna energii. Dlatego dziś, w pierwszy czwartek miesiąca mam zamiar wreszcie ruszyć tyłek i ofiarować trochę czasu Bogu w tym zabieganym tygodniu, w czasie którego bywa, że nie mam czasu dla siebie. Bo moje serce pragnie spotkania z Bogiem, wołam do Boga żywego. Nie mogę zmarnować tego entuzjazmu.